Λίγες σκέψεις πριν την ομιλία του Πρωθυπουργού στη φετινή ΔΕΘ

Ως άλλος Οδυσσέας, ο Αλέξης Τσίπρας έφτασε στην Ιθάκη του. Υπήρξε τελικά ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κατά τη θητεία του οποίου, η Ελλάδα βγήκε από τα οικονομικά προγράμματα διάσωσης. Ο κύριος Τσίπρας κατάφερε να “σκίσει τα μνημόνια” όπως έλεγε. Βέβαια τα έσκισε με πολλή “δημιουργική ασάφεια”, όπως έλεγε ο πρώην Υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης. Μια γραβάτα, προκαθορισμένα μέτρα για το 2019 και το 2020, και μια ενισχυμένη εποπτεία ως το 2060 είναι το αποτέλεσμα του “σκισίματος και δημιουργικής ασάφειας της Ιθάκης” του κυρίου Τσίπρα. Σημαίνει, όμως, κάτι η έξοδος από τα μνημόνια και κατά πόσο είναι η Ελλάδα εφοδιασμένη να δημιουργήσει αυτήν τη φορά μια βιώσιμη κανονικότητα;

Υπερασπιζόμενοι τον Πρωθυπουργό, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως η ανεργία στην Ελλάδα έπεσε επιτέλους κάτω από το 20%, οι στόχοι των πρωτογενών πλεονασμάτων ξεπερνούν τις φιλόδοξες προσδοκίες και η Ελλάδα έχει για πρώτη φορά μη ελειματικά ασφαλιστικά ταμεία. Κατακρίνοντας τον Πρωθυπουργό, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως οι δείκτες της ανεργίας έπεσαν λόγω της μερικής απασχόλησης και των ντροπιαστικών εισοδημάτων που αυτή προσφέρει, τα πλεονάσματα είναι όντως υπέρογκα λόγω της φορολογικής ασφυξίας που έφερε αυτή η κυβέρνηση τα 3 τελευταία χρόνια και τη μη απόδοση χρεών του δημοσίου στον ιδιωτικό τομέα που στραγγαλίζει την αγοραστική δύναμη των πολιτών και την ανάπτυξη των επιχειρήσεων.

Η Ελλάδα πήρε σε οκτώ χρόνια το μεγαλύτερο δάνειο που έχει δοθεί ποτέ στην οικονομική ιστορία του κόσμου. Μέρος αυτού και τα 50 σχεδόν δισεκατομμύρια του τρίτου μνημονίου που έφερε η κακή διαχείριση της πραγματικότητας το 2015. Ναι, το τρίτο μνημόνιο ήταν αποτέλεσμα της ανωριμότητας της ελληνικής κυβέρνησης και της ουτοπικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για έξοδο από την οικονομική κρίση. Το καλοκαίρι του 2015 η σφαλιάρα αυτής της ανωριμότητας ήταν μεταξύ άλλων ένα δημοψήφισμα με ένα δυσνόητο ερώτημα το οποίο οδήγησε σε ένα νέου είδους εθνικό διχασμό μεταξύ “Όχι” και “Μένουμε Ευρώπη”. Το “ηρωικό όχι” έγινε μία άνευ προηγουμένου αντιστροφή της λαϊκής ετυμηγορίας και υπογραφή ενός τρίτου πακέτου στήριξης. Ο Αλέξης Τσίπρας απέτυχε παταγωδώς.

Η επανεκλογή του το Σεπτέμβριο του 2015 οφείλεται στην πεποίθηση που δημιουργήθηκε πως “τουλάχιστον είναι καλό παιδί”, “προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε”. Σαφώς ένας Πρωθυπουργός δε μπορεί να είναι τέλειος και αλίμονο αν κατηγορήσουμε τον Αλέξη Τσίπρα για το ότι δεν κατάφερε να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση εν μία νυκτί. Ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να κριθεί για αυτά που ο ίδιος έκανε και όχι για όσα έκαναν οι προηγούμενοι. Το άρθρο αυτό δεν έχει επουδενί στόχο την προβολή της Νέας Δημοκρατίας ή άλλου κόμματος ως καλύτερη εναλλακτική.

Ο αριστερός Τσίπρας εξελέγη με ένα άκρως ακοστολόγητο πρόγραμμα και μια παντελώς αποτυχημένη διαπραγματευτική τακτική, ένα κόμμα που τον εγκατέλειψε στο χείλος της χρεοκοπίας το καλοκαίρι του 2015. Η πολιτική και η φρασεολογία των υπουργών του και ιδίως του Γιάνη Βαρουφάκη υποδεικνύουν πως όντως η πρώτη κυβέρνηση του κυρίου Τσίπρα δεν ήταν προετοιμασμένη για το τιμόνι της χώρας και δεν ήταν ενήμερη για την πραγματικότητα στη λήψη αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την αλλαγή πολιτικής του, λόγω του τρίτου μνημονίου, η δεύτερη κυβέρνηση του κυρίου Τσίπρα εφάρμοσε εν τέλει πράγματα που ακόμα και μια στοιχειώδης γνώση της αριστερής πολιτικής θα απέρριπτε. Ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων και πλειστηριασμούς κατοικιών με διαδικασίες εξπρές, περικοπές συντάξεων και κατάργηση άλλων επιδομάτων, αύξηση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών. Η αριστερή πολιτική του περιορίστηκε στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια, την απλοποίηση και οριοθέτηση πολιτογράφησης μεταναστών και των παιδιών τους, καθώς και τον εξορθολογισμό με τα σύγχρονα δεδομένα αλλαγής δημοσίων εγγράφων των διεμφυλικών πολιτών.

Μετά την 21η Αυγούστου τα πρώτα δειλά βήματα αριστερής οικονομικής πολιτικής του εμφανίστηκαν με την απόφαση της Υπουργού Εργασίας να επεκτείνει κλαδικές συμβάσεις σε τρεις τομείς και την κοινή θέληση κυβέρνησης και επιμελητηρίων να αυξήσουν τον κατώτατο μισθό και να καταργήσουν τον υποκατώτατο μισθό για τους νέους κάτω από 25 χρονών. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Πρωθυπουργός και το επιτελείο του ετοιμάζονται να προχωρήσουν στη μείωση της φορολογίας και των εισφορών. Μια κίνηση που θα επιτρέψει σιγά σιγά να ανασάνει ο ιδιωτικός τομέας από την υπέρογκη φορολογία. Το ζητούμενο, όμως, εξακολουθεί να είναι η βιώσιμη ανάπτυξη αυτής της χώρας και προϋπόθεση αυτού είναι η κυβέρνηση να προχωρά στις ελαφρύνσεις της μεσαίας τάξης με ορθολογισμό και διατηρώντας ισοσκελείς προϋπολογισμούς. Ούτως ή άλλως δική τους δέσμευση είναι η διατήρηση πλεονασμάτων και η διατήρηση της εποπτείας των δανειστών κάθε τρίμηνο.

Αν και ο Οδυσσέας είναι από τους πλέον αγαπητούς ήρωες της λογοτεχνίας, ας μην ξεχνάμε πως έκανε 10 χρόνια να φτάσει στην Ιθάκη γιατί ήταν υβριστής έναντι ενός θεού, και μεταξύ άλλων, απάτησε τη γυναίκα του με την Κίρκη, την Καλυψώ και άλλες, προδόθηκε από τους συντρόφους του όταν αυτοί άνοιξαν τους ασκούς του Αιόλου αψηφώντας τον και τους έχασε όλους τα επόμενα χρόνια χάνοντας και το πλοίο του. Η Ελλάδα είναι το καράβι και όχι η Ιθάκη. Αν ο Αλέξης έφτασε στην Ιθάκη αργά, ήταν γιατί η θάλασσα ναι μεν υπήρχε, αλλά αυτός και οι πράξεις των συντρόφων του μεγάλωσαν πολύ το ταξίδι του. Αν κανείς θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα έναν ικανό ηγέτη, ένα καλό παιδί, οφείλει να τον κριτικάρει για τα δικά του πεπραγμένα. Όποιος αγαπά μαλώνει, και όποιος θέλει να ηγηθεί μιας χώρας πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη ακόμα και των πιο ηλίθιων πράξεών του. Η έξοδος από τα μνημόνια είναι η ευκαιρία του Αλέξη Τσίπρα να διορθώσει τα δικά του λάθη και να μεταρρυθμίσει ορθολογικά αυτήν τη χώρα. Αν οι υποσχέσεις του στην προσεχή Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης 2018 θυμίσει τις εξαγγελίες του κυρίου Τσίπρα, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση της χώρας, ας είμαστε σίγουροι πως ο αποτυχημένος Πρωθυπουργός του 2015 δεν άλλαξε ποτέ και η χώρα δεν τον αξίζει.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here