Το πρωί της Πέμπτης 15 Μαρτίου, κουκουλοφόροι εισέβαλαν στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Πιο συγκεκριμένα, διέκοψαν το μάθημα της καθηγήτριας του Τμήματος Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών, Μ. Μπόση, φωνάζοντας συνθήματα. Δε δίστασαν μάλιστα να περιλούσουν την ακαδημαϊκό με μπογιές, κατηγορώντας τη για την ακαδημαϊκή της δράση και απειλώντας την ότι την επόμενη φορά «θα πάθει χειρότερα» .

Ως φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πειραιώς και έχοντας καθηγήτρια την κα. Μπόση,  η πρώτη μου σκέψη ήταν πώς θα ένιωσαν οι συμφοιτητές μου εκείνη τη στιγμή και ότι θα μπορούσε ο καθένας μας να ήταν στη θέση των υπόλοιπων φοιτητών και οι κουκουλοφόροι θα μπορούσαν να είχαν στραφεί και σε εμάς.

Μετά από αυτή τη σκέψη, μου προκαλεί εντύπωση το πώς 10 άτομα, κουκουλοφόροι, μπορούν να κυκλοφορούν ανενόχλητοι μέσα σε ένα Πανεπιστήμιο, να διακόπτουν μαθήματα και να επιτίθενται στον οποιοδήποτε. Δεν είναι δυνατόν τέτοια άτομα –που ναι, δε διαφωνώ, αποτελούν μειοψηφία- να προκαλούν το φόβο και κανείς να μην μπορεί να τους σταματήσει.

Είναι γεγονός ότι στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς τέτοια συμβάντα αποτελούν κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Δε συμβαίνει το ίδιο ωστόσο σε άλλα πανεπιστήμια, όπου τέτοια φαινόμενα αποτελούν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο. Ποιος θα ξεχάσει αντίστοιχη εισβολή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών όπου διακόπηκε εκδήλωση φοιτητικού οργανισμού και μάλιστα οι κουκουλοφόροι χειροδίκησαν εναντίον φοιτητών και ενός ομιλητή.

Όμως τι οδηγεί σε αυτό;

Φυσικά η παρερμηνεία και η εκμετάλλευση του πανεπιστημιακού ασύλου. Ο καθένας μπορεί να μπαίνει στο χώρο του Πανεπιστημίου, χωρίς κάποιο σχετικό έλεγχο  και να εκφράζει τη διαφωνία του με όποιον τρόπο θέλει. Και η Πολιτεία, οι Ανώτατες Αρχές των Πανεπιστημίων και οι φοιτητικές παρατάξεις (άλλη μεγάλη πληγή της ανώτατης εκπαίδευσης) καταδικάζουν το όποιο γεγονός με τυπικές ανακοινώσεις, χωρίς επί της ουσίας να βάζουν τέλος στην αταξία μέσα στα Πανεπιστήμια.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μετά από αυτό το γεγονός, έστω και ένας φοιτητής ή καθηγητής θα διστάσει να εκφράσει ακριβώς την άποψή του από φόβο μη στοχοποιηθεί από αντίστοιχες ομάδες. Ούτε θέλω να φανταστώ ότι αυτό το γεγονός θα ενθαρρύνει τέτοιες αντίστοιχες πράξεις. Το Πανεπιστήμιο είναι –και πρέπει να συνεχίσει να είναι- ένας τόπος ανταλλαγής ιδεών και καλλιέργειας της σκέψης, χωρίς φόβο.

Επιμέλεια άρθρου:Μία φοιτήτρια του Πανεπιστημίου Πειραιώς

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here